0633980146 info@pain2power.nl
Selecteer een pagina

Toen ik 21 was, en voor het eerst onder ogen begon te zien dat ik echt ME had, heb ik me ingeschreven voor een cursus leren omgaan met chronische klachten. Vooraf was ik bang. Niet bang dat ik het niet zou trekken. Of dat het te moeilijk, te zwaar of juist te simpel zou zijn. Nee, ik was bang dat de andere deelnemers suf zouden zijn. Suffe, zeurende mensen. Natuurlijk bleek dit niet het geval.

Toen ik 31 was, organiseerde ik gespreksavonden voor jonge mensen die kanker hadden. Wat bijna iedereen zei, nadat ze eenmaal over de drempel waren, was dat ze eigenlijk geen zin hadden gehad in ‘lotgenoten’. Ze waren bang dat de andere deelnemers klagende, saaie mensen zouden zijn. Natuurlijk bleek dit niet het geval.

Vorig jaar was ik op een congres. Aan het einde van de dag kwam er een vrouw naar mij toe die al jaren werkte met studenten met een functiebeperking. Zij zei dat ze het wel fijn vond om mij te zien en te horen, omdat ik chronisch ziek ben, en ‘totaal niet zo overkom’. Door mij te zien, was ze zich bewust geworden van haar eigen vooroordelen ten opzichte van chronisch zieken. Dat het toch een beetje stille, verlegen en zielige mensen zijn. Nu realiseerde ze zich: natuurlijk is dit niet het geval.

Ja, we weten dit allemaal. We weten dat zieke mensen niet anders zijn dan gezonde mensen. Maar toch blijkt bijna iedereen, ook als je zelf ziek bent, vooroordelen te hebben. En dat is een probleem. Niet alleen is de drempel hoger om hulp te zoeken bij lotgenoten.

Het is vooral een probleem als niet wordt gezien hoe ziek iemand werkelijk is, omdat hij of zij niet voldoet aan de vooroordelen van een ziek persoon. Een vriendin die boos wordt als jij je afspraak afzegt omdat ze niet ziet hoeveel pijn je hebt, jij bent immers altijd zo vrolijk. Een docent die er geen begrip voor heeft als de leerling zijn huiswerk niet heeft gemaakt, want hij doet stoer en dus ‘zal het wel meevallen met die ziekte’. De arts die geen verder onderzoek doet, omdat jij niet gewend bent te klagen. En de keuringsarts die verklaart dat je best kunt werken, je ziet er immers goed uit.

In deze gevallen, en vele andere, zijn de vooroordelen die er bestaan over chronisch zieken zeker een probleem. Je hoort er beroerd uit te zien, zacht en langzaam te praten, elke dag precies dezelfde klachten te hebben en te huilen en te zeuren. Als je optimistisch, stoer, grappig of mooi bent, krijg je vaak niet de hulp die je nodig hebt.

Laten we ons daarom allemaal bewust worden van de ideeën en vooroordelen die er zijn ten opzichte van zieke mensen. Zodat iedereen die het nodig heeft hulp, begrip en steun krijgt. Ook de mensen aan wie je niet ziet dat ze altijd leven met klachten, beperkingen of pijn.

Tot die tijd moeten wij, chronisch zieken, maar blijven vertellen en uitleggen. En vooral laten zien dat zieken ook leuk, levenslustig, vrolijk, slim en sterk kunnen zijn. Zelfs als ze zich beroerd voelen.

 

© Inge Dekker

Dit blog heb ik oorspronkelijk geschreven voor ZorgkaartNederland. Omdat het super vaak gelezen werd (meer dan 100.000 keer!), plaats ik het, met wat kleine aanpassingen, ook hier.

Vind je het leuk om elke 2 weken een artikel te ontvangen met tips om gelukkig(er) te leven met een chronische ziekte?pain2power coaching chronische ziekte

Vul dan in het vak hieronder je naam en e-mailadres in. Dan ontvang jij ook de gratis turn your pain into power-mails vol tips en inspiratie.

dit veld niet invullen s.v.p.

 

Deel dit blog