0633980146 info@pain2power.nl
Selecteer een pagina

Vandaag wapperen er weer regenboogvlaggen in Amsterdam en kleurt de stad roze. Tachtig versierde boten vol dansende mensen varen door de grachten, terwijl vele duizenden mensen op de kant enthousiast applaudisseren. De Canal Parade, het hoogtepunt van de Gaypride, wordt ook dit jaar weer een groot, kleurrijk feest.

Ondanks de kritiek op het evenement –te commercieel, niet representatief voor homo’s, te druk, te feestelijk, niet nodig- ben ik er jaloers op.

Al jaren droom ik van een vergelijkbaar evenement voor chronisch zieken. Een dag waarop ziek zijn de norm is. Je niets hoeft uit te leggen, wordt omringd door andere zieken en door heel veel mensen die je aanmoedigen en voor je klappen. Het lijkt me heerlijk! Eén groot feest.

Een dag waarop je voelt dat je erbij hoort, dat je niet de enige bent die regelmatig uitgeput op bed ligt, terwijl anderen leuke dingen doen. Een dag waarop bedrijven en overheidsinstellingen staan te dringen om te laten zien hoe geëmancipeerd ze zijn, hoe veel chronisch zieken zij wel niet in dienst hebben en hoe open zij staan voor nieuwe werknemers met een beperking.

En dan al dat publiek dat ons toejuicht, dat zich bewust is van de problemen die je als chronisch zieke in deze maatschappij tegenkomt. Mensen die hun vooroordelen over chronisch zieken direct laat varen als ze zien hoe geweldig wij zijn. Een dag waarop we vol trots laten zien hoe wij leven met onze ziektes.

Hoe deze dag er precies uit zou komen te zien, heb ik nog niet helemaal uitgewerkt. Maar ik heb al wel enkele ideeën.

Om te beginnen zijn natuurlijk overal gezonde drankjes en gluten-, lactose-, suiker-, pinda-, nikkel-, en koemelkvrije snacks te krijgen.

Verder is er een ‘lijflied’; een toepasselijke track die ons allen verenigt en de struggles van zieken op een muzikale en vrolijke manier naar voren brengt. Misschien met de beperking dat dit nummer alleen zachtjes gedraaid mag worden, omdat we anders gek worden van de herrie?

Bij de botenparade wordt het lastiger: een vloot vol lege boten (want ziek dus konden niet komen), vermoeide mensen (want de reis en al die prikkels zijn uitputtend) en boten die eerder afhaken (want het is mooi geweest, we moeten rusten)?

Dan de afterparty’s. Wellicht moeten we die digitaal maken. Dan kan iedereen lekker thuis ‘afteren’. Misschien kunnen mensen een webcam op hun bed of uitgeputte hoofd richten om zo de wereld te laten zien wat een aanslag het feest is geweest op onze lichamen. En we toch nog een beetje samen liggen bij te komen. Maar of dit nou echt feestelijk wordt?

Tja, dit format is duidelijk nog niet optimaal. Maar toch lijkt het me geweldig! Een groot feest van saamhorigheid, acceptatie en erkenning.

Als jullie ideeën of suggesties hebben, deel ze dan hieronder. Ook zijn er natuurlijk mensen nodig die energie hebben om dit op te gaan zetten. Hmm… het kan wel eens lang gaan duren voordat de ziekenparade werkelijkheid wordt.

Ik blijf in ieder geval dromen.

Dit blog schreef ik in 2015 voor ZorgkaartNederland. Omdat het daar veel wordt gelezen, plaats ik het nu (in licht aangepaste vorm) ook hier. Deel je reactie hieronder 🙂

 

©2015-2018 Inge Dekker

 

Deel dit blog